Tajlandia

Od ponad 700 lat źródłem bogactwa Tajlandczyków jest ryż, uprawiany na pieczołowicie nawadnianych polach. Żyzne równiny centralne od zamierzchłych czasów przyciągają ludzi z położonych daleko na północy gór i ta odwieczna migracja trwa nadal. Pod koniec pory suchej, w maju, na połach uwijają się rolnicy spulchniający glebę. Mniej więcej miesiąc później przychodzą ulewne deszcze i woda wypełnia specjalnie utworzone płytkie rozlewiska, w których sadzi się młody ryż. W listopadzie opady ustają, ziarno dojrzewa i zaczynają się żniwa. Potem ludzie świętują. Pali się rżyska, przygotowując ziemię do kolejnego zasiewu. Przez cały rok żyzna kraina czerpie wodę z kilku większych rzek. Ping, Wang, Yom i Nam łączą się ze sobą. dając majestatyczny Me-nam (Mae Nam Chao Phraya), uchodzący do Zatoki Tajlandzkiej poniżej Bangkoku. Od rzek uzależnione były wielkie tajskie królestwa z przeszłości. Wszystkie leżały na centralnych równinach i wszystkie wspominają swą niegdysiejszą świetność: khmerskie wieże Lopburi. którego mieszkańcy posyłali daniny do Angkoru. dalej na południe prażące się w słońcu ruiny Ajuttii i wysunięte na północ zabytki Sukhotaju, który w historii tajskiej kultury błyszczał zdecydowanie największym blaskiem. Drewniane domy z równin centralnych bardziej niż jakiekolwiek inne budynki odzwierciedlają klasyczne cechy tajskiej architektury. Szalowane deskami ściany nachylają się lekko do wewnątrz, dodając budowlom wdzięku, a strome dachy wydają się strzelać ku niebu. Twarze ludzi rzadko zdradzają pochodzenie od przodków chińskich, laotańskich. birmańskich czy malajskich. jak to się często zdarza w miastach i na obszarach przygranicznych.