Tajlandia

Tajlandczycy łączą bogatą wyobraźnię z nadzwyczajnym poczuciem estetyki, co pozwala im dawać przykuwające, dopracowane w najmniejszym szczególe przedstawienia sceniczne. Tajski taneczny dramat odznacza się wyjątkową oprawą plastyczną, wykorzystującą wymyślne, olśniewające kostiumy, oraz choreografią opartą o pełne wdzięku, urzekające ruchy. Teatr w równym stopniu tworzą nierozerwalnie związane z sobą dramat i taniec. Ręce i całe ciało tancerza wyrażają emocje, których nie zdradzają milczące usta. Aktor jest mimem, a opowiadanie historii i wygłaszanie tekstów lirycznych należy do solisty i chóru śpiewającego obok sceny. Towarzysząca występom orkiestra tworzy atmosferę, odpowiednio potęgując emocje. Uważa się, że charakterystyczne ruchy tańca-dramatu pochodzą z widowisk nangyai (teatru cieni), wystawianych w XVI i XVII w. Potrzebne do tego figury, czyli postacie z Ramakien (s. 101), wycinano z ogromnych bawolich skór. Lalkarze poruszali nimi na tle wielkiego półprzezroczystego ekranu, podświetlonego kagankami, i tak przedstawiano skomplikowane opowieści o walce dobra ze złem. Przesuwając figury, lalkarze sami tańczyli, chcąc w jakiś sposób nasycić sztywny obraz emocjami. Przypuszczalnie ów ruch stopniowo przekształcił się w odrębną sztukę teatralną. Najpopularniejszą formą tańca-dramatu jest khon, wykonywany przez tancerzy w lśniących maskach. Wieczorne przedstawienie składa się z kilku epizodów z Ramakien - wystawienie całego Ramakien zajęłoby 720 godzin, nieco więcej, niż mógłby znieść nawet największy miłośnik teatru. Pozbawiona wyrazu maska tancerza pozwala patrzącemu skupić uwagę na ruchach, które z wielką gracją w ściśle określony sposób oddają emocje: zbywające skinienie dłoni, oskarżycielskie wskazanie palcem, gniewne tupnięcie nogą.