Przyroda
Skarby natury i niezwykle różnorodne formy krajobrazu Tajlandia zawdzięcza specyficznemu położeniu geograficznemu na rozdrożu Azji Południowo-Wschodniej. Podobnie jak na tajlandzki naród składają się liczne ludy i odmienne kultury, tak i bogactwo przyrody tego kraju tworzy bardzo zróżnicowany świat roślin i zwierząt. Obszar Tajlandii zajmuje 513 115 km2 (czyli jest równy mniej więcej 1,5 powierzchni Polski). Zarys granic z grubsza przypomina głowę słonia - sięgający daleko na południe półwysep przywodzi na myśl trąbę. Najbardziej wyrazistą cechą ukształtowania terenu są warstwowe góry oraz zamknięte w ich obrębie rolnicze doliny, niemniej odrębne regiony geograficzne (jest ich sześć) znacznie się między sobą różnią. W regionie północnym, wzdłuż granicy z Birmą (Mianmar) i Laosem, równolegle do siebie biegną łańcuchy górskie, o wysokości przekraczającej na ogół 2000 m n.p.m. W dolinach uprawia się ziemię od wielu stuleci, jednak jeszcze 50 lat temu wyższe partie dolin porośnięte były lasami, które stopniowo wycięto i wypalono, pozyskując nowe tereny pod uprawy. Dalej na południe na przestrzeni 450 km ciągnie się rozległa, centralnie usytuowana Nizina Menamu, sięgająca aż po Zatokę Tajlandzką. Okresowo występujące z brzegów dopływy głównej rzeki kraju nagromadziły w tej ogromnej niecce muł, tworząc żyzną glebę, sprzyjającą uprawie ryżu. Obecnie gospodarstwa rolne wiele zawdzięczają intensywnemu nawadnianiu, które stało się możliwe po kontrowersyjnym wybudowaniu dużych tam. Słabo zaludniony region zachodni w przeważającej mierze zajmują góry, kryjące źródła dopływów Mekongu, Menamu (Chao Phraya) i rzeki Salween. Tutaj można znaleźć najbogatsze ostoje dzikiej przyrody.