Północ Tajlandii
Na północy Tajlandii rozgrywały się niegdyś wielkie bitwy z birmańskimi i chińskimi najeźdźcami, tutaj też powstawały i upadały starożytne królestwa. Jeszcze na początku XX w. dotrzeć w te strony można było jedynie łodzią albo na grzbiecie słonia - w ciągu kilku tygodni. Nic zatem dziwnego, że region zachował własny, niepowtarzalny charakter, zaznaczający się tak mocno, jakby to był odrębny kraj. Zachwyt budzą przepiękne świątynie, urzekają dziko rosnące wśród wzgórz storczyki i uprzejmi ludzie łagodnego obejścia (zgodnie z zasadą gościnności wystawiający przed bramy swych domów misę z chłodną wodą - dla przygodnych wędrowców). Zdumiewa klimat, w zimniejszym okresie zmuszający do otulenia się w sweter. Północ to region wielkich bogactw naturalnych i malowniczej scenerii. Co prawda, lasy poważnie ucierpiały w wyniku wieloletnich rabunkowych wyrębów, lecz chyba w porę zakazano ścinki i wprowadzono program wtórnego zalesiania. W pokrytych dżunglą górach żyją niezwykli ludzie, sami w sobie stanowiący atrakcję turystyczną. Wycieczki przybywają więc tam, aby oglądać kobiety z plemienia Hmong, przystrojone w wielkie baniaste turbany i pobrzękującą srebrną biżuterię, czy ludzi z plemienia Mien w ślicznie haftowanych ubraniach. Gdzieś zapewne kryją się małe grupy nomadów, takich jak Phi Thong Luang, czyli Duchy Żółtych Liści, w których istnienie ten i ów powątpiewa. Barwne, egzotyczne plemiona w~ coraz większym stopniu ulegają jednak asymilacji, przenosząc się z niedostępnych siedzib do większych miast na północy kraju. Niektórzy, zwłaszcza Mien, dobrze sobie radzą, prowadząc modne stoiska na nocnym bazarze w Chiang Mai. Inni, szczególnie Akha, wydają się mniej zaradni - sprzedają swoje wyroby, siedząc na chodnikach wśród spalin i miejskiego kurzu.